До некаде, ама само донекаде се сложувам со тоа што авторката го напишала. Но, исто така морам да кажам дека едноставно претерала. Наводно нејзините информации се базираат на анкети, кои  ги правела со мажи.

Во целата книга, таа пишува дека во освојувањето на машко, не треба да спомнете збор брак- точно.  Исто така пишува дека и доколку ви се брза треба да молчите.

Па да размилиме вака. Што доколку таа некоја има 35 години, а тој 40. Имаат врска која не води никаде, жената го согледува тоа, не го сака тој начин на живот, сака брак деца, тоа е нејзино право. Дали тоа значи дека не смее да го побара она што го сака.

А да напоменам дека во целата книга пишува за тоа дека треба да се поставите независна и да давате свое мислење.

Кога се работи за освојувањето таа советува нешто во стилот – никогаш не му обрнувајте претерано внимание, не му гответе специјална вечера, не се дотерувајте за него, не му ѕвонете на телефон и ред други работи кои се безсмислени.

Јас сето тоа поинаку би го објаснила. Секој човек сака кога некој му обрнува внимание, и секој сака изненадувања. Сепак се што е претерано и неумерено изгледа лошо, затоа сето тоа треба да е умерено.

Во поглед на јавувањето, ако е некој тип кој едноставно решил да не се јави, нема да се јави ниту во тој случај кога вие не би го барале. Тој игра однапред програмирано.

Со еден збор кажано, таа вели дека не треба да се трудите околу ништо. Што всушност значи дека немате свое јас и се препуштате на него-спротивно на она што таа го вели за вашиот карактер.

Во таа игра- пардон љубовна игра се двајца, не е само тој па сега ние да треба да внимаваме како и што ќе направиме, само за да не згрешиме, да не го повредиме неговото его, или пак недај боже да го уплашиме со брак, ако тој не сака брак, има некој кој сака, никој никому не стави нож под грло.

Едноставно она што сакам да го кажам е дека нема некои правила за тоа како да го освоите или пак како да го натерате да го изговори тоа-Ќе се омажиш ли за мене?. Тоа треба да дојде само по себе, всушност и што ќе ви е изнуден брак, кога еден од сопружниците не го сака тоа?

Тенк ју!

Ја пошо сум по кафеаните, фино лепо резервиравме маса…..и сеа после дефилето на плоштадот ни наш, правац во кафана…А таму, одбор за пречек, цел оркестар надвор…..А ја невеста..ме прашаа само кај е младожењата кој благовремено кидна од пред олтар. Влагам јас, свират свадбен марш…

И се ќе беше ок доколку не ми се појавеше келнерот со шише шампањ, поздрав од гостите од турција…Јас бев пријатно изненадена, морам да признаам. И знаете…..со сите салтанати исто ко на свадба, пак тоа маршот..отвараат шампањ а другите гости се редат позади да фаќаат бидермаер…

За да има и шлагче на сето тоа..добив и честитки за долг и успешен брачен живот…И нема смисла нели а да не наздравиш после сето тоа со цела кафана…

Дали навистина има за што да се јави сето тоа, или е само мањак на самодоверба….

Кога си среќен се тажни зошто тие не се, а кога си тажен, се среќни што тие немаат проблеми. И зошто се воопшто тие во нашие животи. За да се ситат на лошата среќа?

Вогламном, кога сакаш да се пофалиш за нешто што те исполнува, добиваш реплика од едно просто ”и јас”, што лично мене ме излудува.

Немаш ништо, што таа особа има, си изгубил во животот многу драги особи, а таа особа ги има сите. И повторно се сити кога си несреќен. До каде ќе иде таа завист????? Да си љубоморен, на некој кој навистина животот му пружил се, дури и она што не требало и не заслужил, можеби, ама само можеби ќе разберам. Но, да си полн со завист кон нешто банално, како некое пријателство, симпатија, блуза, упаљач и слично, да не набројувам сега, епа никако неможам да сфатам….

Никој пат, не сум била љубоморна, иако животот на многу лош начин се поигрува со мене. Јас знам кои се моите способности, знам колку вредам…Знам дека и мене ќе ми дојде редот да го имам она што ми е потребно. Едноставно, верувам во себе…И вложувам се повеќе во себе…

А другите, нека продолжат со завист…а на себе нека не обрнуваат внимание….Ако мислат дека на тој начин некој друг ќе внимава за нив….

Сега, господинот научил да се шетка низ влез.  Па некаде кај 00:30 гребе по влезна врата, за да излезе, и шета..нема да му текне да се врати ако не го намамиш со храна.

А ако случајно, не го видиме дека е на вратата, е тогаш доаѓа до мене, а јас обично дремам пред писи, и со шепата ме влече…и мјаука.

Само, ме чуди..ич не е ко типичните мачки да се умилкува…Не го сакам зошто е толку див и не ми дава да го гњавам…..

Ај доста е, пишав и ми пројде меракот.

Ме заведе, толку итро, толку искрено….Едноставно ме  збуни. Да да, ми направи, не пеперутки, туку подморници во стомак.

Еднаш, двапати…и се така до недоглед. До кога? Се прашувам до кога ќе трае? Убаво е, нека трае…Но, се залажувам себе си знам. Ништо јас немам од сето ова.

А таа вечер, таа вечер сакаше да каже…може сакаше да се отвори. Виното зборуваше….Па ок таков беше денот. Се трудеше, или барем мене така ми изгледаше во моите светнати очи, малку од алкохолот малку од неговото присуство… Дојде, не се надевав…..Дојде за мене..Среќна си сега ме праша……Затоа знаев, сакаше да каже нешто, со неговото ќе кажам дека сум ти дечко. Но, дали јас сум сега таа лошата,ладната…..Зар ќе поверуваат реков…Молк…….

Прегрнати на брачниот кревет, ја слушавме  галамата од соседната соба, тие се уште се веселат. Ако, јас сум уморна ќе спијам.

-Мала, а тебе ти недостигаат прегратки? Да, романтичар сум сакам јас да се гушкам.

Сакам со тебе, велев во себе додека тој нежно ме прегрнуваше и бакнуваше….Ајде сега спиј, неможам повеќе да издржам…Срцето ми спиеше а толку сакав цела ноќ да останам будна.

Дремев, некако…….припиена до неговото тело….Чувствував како му трепери телото……

После утринското кафе…разделбата е најтешка.  Замина….Разчистувајќи од забавата, ги запрашав пријателите….што сакаше да каже…Сакаше нешто сигурна сум, но не признаваше…..

Ајде да не ви праам гимнастика на умот…..Ќе ви раскажам убо, пополека.

Не знам ни дали имав 18 лета….Мало без знам….Мало али господ ме дарил со долг јазик, јзичиште бре…И тоа ласерски издепилиран од влакна.

Беше лето, и знам дека тој период скапував на сепариња во парк. И да ми се напраи другаров фраер, како ќе ми мести некој ТОП дечко. Ај викам да видам што дечко ќе беше што толку го фали.

Стигна го упознав, ауууууу, неќеш. Од топ ни т нема. Е ок де, сеа сите сме луѓе знам се тоа јас, али вкус си е вкус де. И, по некое старо правило не оставаат сами….Овој се тресе ко теле пред колење. И си праам јас муабет се фина, слатка како што јас си знам.

И оп троп, ни 1 ни 2…ај да се фатиме. Мољим, мољим??? Да, цела бев прашалници. Не можам да сватам како можел да си помисли дека има шанси кај мене. Не дека сум нарцис и се фалам, али за него сум совршенство.

Дека виде типон, дека нема шанси да ме смота, нит со симињање ѕвезди с неба, почна и планети да симиња. Тука следеше фамозното: ШТО АКО ТИ КАЖАМ ДЕКА СУМ ТИ ПРИНЦОТ НА БЕЛИОТ КОЊ. Како молам? Па да, принцот сум. И јас, акната од господа со мокар чорап….Собрав некако храброст- Коњот можеби си, но принц во ниеден случај не си. Незнам што очекував после тоа, вероватно не да продолжи да ми симиња, овој пат незнам што. Стана, налутен и си замина без чао.

Си викам, што се нема во животов да доживеам. Па зар до таму е дојдена работата, чек да се видам у огледало. Еј, па мене не ми фали ништо. Ок сум.

Оттогаш, се некои коњи ме следат, а оние принцовине, брзо им паѓа маската.

Ете така ти е коа ќе си го избркаш принцот. Зошто мори мајко моја ме прелага дека принц на бел коњ не постои, шо фино дете беше…….

Морам да признаам, за дочек на нова година си поминав прекрасно, домашен амбиент, не премногу уфирцана, а на нозе моите омилени кравички.

Просто, да се изначудиш што се ќе видиш од мене. А деновиве, идело стара нова година. Па дајте бре луѓе, уште асално се немам одморено од онаа нована. Плус Василица, не е неработен ден, јас треба да се впрегнам во 07:00  о клок на работа, па кое е тоа славење без уживање???

Не треба да пијам, зошто нема да можам до веце да отидам, а не па посабајлечки да се мкнам по автобуси, со секакви луѓе, и уште цел ден да можам да функионираm. А ми треба потполна концентрација и трпеливост.

И сеа, као ја сум не знам таму што, па као се двојам од друштво, па што ќе ми било, ќе сум станела за на работа и слични ствари.

Не викам дека нема да појдам, но аман заман луѓе, разберете, не ми се иде по кафани……..

И уште, треба да се умарам, да се уфирцувам, пошо да личам на чоек треба, или за евентуално да не сум им црна оФца таму, кај и да.

Но, тие нема да го разберат ова колку и да мрчам јас, зошто тие ќе станат некаде околу 16:00 коа мене ќе ми завршува работното време, и папсана од работа ќе се враќам дома, а тие ќе се јават, и место како си ќе прашаат каде вечер.

Него, да се вратам на она што сакам да го кажам. Одам јас така, по партизанска, и сакала некела, морам баш по тоа темно уличе да поминам..а си викам предходно, сеа ако ми се закачи некој ќе си пукнам. Тргнав, и ете ти го, на само 2 чекори, од почетокот на уличето…Ми приоѓа  господин среден, пицнат, со леб во рака…Девојче..Девојче, можеш да ми го придржиш лебов, да ставам коњаков во кеса дека го криев…Алооо бее, на што ти личам јас…Не, се брзам реков. Некако страв ме фати….И ме убедува..Јас- ама стварно се брзам, а не дека ми се брзаше и онака подранив.

И ја целата потресена, гледам конечно ме одминува, и си збори сам со себе..Брее рацете ќе ти се скршат ако фатиш, сите сте свилени, вака така….

Е тука и јас морам да си прокоментирам, не на глас, али скоро како да беше. Да бе, јас на штикли од 13cm,  дотерана, треба да се најдам со типот =) тебе леб ќе ти држам. И се мислам, како тоа ружно би изгледало од страна некој коа ќе гледа, а не дека немаше кој да му помогне, имаше, но другите не беа девојчиња од 23 години, туку дедовци….

За моја среќа влезе во 3тата куќа, која некогаш порано ја имав коментирано, дека е направена само за сучки(слаби), зошто влезот е премногу тесен, а не дај боже па трудница на гости да им дојде…..

И пак сеа јас филм у глава, сеа овој се сокри, ај ке си почекам јас….но времето ме гонеше, па тргнав, некако излегов на соседната главна улица, и бев безбедна…..Или барем така си мислев во моментот.

Остаткот од вечерта…priceless

И да, прв пат пишувам вакво нешто, не ми замерувајте може и не е баш нешто.

Него што ми беше муабетот? А да, ми текна. Па ок, кажав, сакам да си кажам се што ме мачи, радува…И не само лично за мене, туку општо за животот.

Епа доста е од воведов…да не станам досадна уште на почеток….Брза сум јас…ќе си кажам што милежи на душава